Een trektocht te paard in de Eifel! De eerste meeslepende verhalen hierover hoorde ik vorig jaar: leuke anekdotes, toffe avonturen, mooie “mens-paard” verhalen.
Van mijn vrienden op de boerderij kreeg ik te horen dat er een 4 daagse trektocht georganiseerd werd door het natuurpark Hoge Venen gedurende het week-end van Hemelvaart in mei 2010.
Het leek mij een hele uitdaging om deze trektocht ook mee te kunnen maken. Maar gezien het feit dat ik op dat moment amper enkele maanden te paard reed, leek met dit eerder dagdromerij.
Maar toch wou ik proberen dit huzarenstukje voor elkaar te krijgen, ik had immers nog een jaar om verder te leren rijden en mijn paard in goede conditie te krijgen. Vriend en ook paardencoach Gino heeft hier een meer dan grote rol in gespeeld en zonder hem was ik er zeker en vast nooit geraakt, waarvoor mijn dank.
Ik schreef me uiteindelijk in samen met Monique ( de allerliefste boerin die elke dag onze paarden verzorgt en waar ik ontzettend veel “leutte mé en”), Gino en zijn vrouw Estelle.
We kregen een uitgebreide briefing van Jan Boschmans waardoor de spanning alleen al steeg bij het lezen, werkelijk alle nuttige informatie die je nodig had stond in die mail verwerkt. Jan verdient dus alvast een grote pluim.
Na een ritje van een viertal uur met de trailer of de “vanne” kwamen we uiteindelijk aan ter plekke in de “Kalterherberg”, echt warm kon je het niet noemen maar we waren al blij als het droog bleef. Paardjes uitladen en verzorgen en de eerste avond rustig samen doorgebracht en een eerste briefing gekregen van Jan, naderhand toch wat klamme handjes voor wat me de komende dagen te wachten stond.
Donderdagochtend na het ontbijt de picknick klaargemaakt en we stonden paraat voor de eerste tocht richting Eynatten. Wat me tijdens deze tocht het meest is bijgebleven is de moerassige streek, paarden zijn immers niet zo happig om door moerassige grond te stappen, her en der lagen dus een soort plankenpad om dit stappen te vergemakkelijken. Lichamelijk is zo een tocht van een dertigtal kilometer zeker niet te onderschatten (en dan ben ik diegene die vanboven zit, hoor mij klagen). Na aankomst in Eynatten bij Marion en Helmut een welverdiende douche en een heerlijk avondmaal met rode kool.
De tweede dagtocht gaat van Eynatten naar Rohren met het doorkruisen van het idyllische Monschau. Tijdens deze tocht moesten we een kabbelend riviertje oversteken, ook enige springervaring was hier heel nuttig. Toch hadden drie paarden (waaronder Bueno) lichte verwondingen aan de benen opgelopen. Gelukkig was er Annie die voor elk akkefietje van ons en van ons paard het geschikte middeltje kon boventoveren (waarvoor een dikke kus van mij). Ik had het gevoel dat ik toch heel dicht bij mijn en mijn paard zijn limiet zat (en er waarschijnlijk ook wel een paar keer over ben geweest). Uitgeput aangekomen in het Reiterhof waar we weer een heerlijk maal kregen voorgeschoteld op basis van rode kool.
Tijdens de volgende 2 dagen, waaronder nog een “rode kool dag” ben ik vooral mezelf en ook mijn paard tegengekomen. Na de opgelopen lichte verwondingen wou mijn paard blijkbaar niet meer over een kabbelend beekje stappen en heb ik toch wat assistentie moeten vragen ( van Annie). Ook is gebleken dat ik nog extra zal moeten oefenen om mijn paard wat meer respect voor mij te laten krijgen. Mede door de lichamelijke vermoeidheid heb ik toen ook mentaal een “valleitje” moeten doorworstelen, maar een goed gesprek en een goede nachtrust doen natuurlijk wonderen.
Het duurde toch even vooraleer ik dit avontuur op papier kon vertalen, ik had zoveel beleefd in die vier dagen dat ik door het bos de bomen niet zag. Waar moest ik in godsnaam beginnen?
Nooit had ik drie jaar geleden kunnen vermoeden dat ik ooit een paard ging hebben, laat staan op de rug van (mijn mooi) paard een vierdaagse trektocht ging ondergaan. En toch! Laat dit verhaal een ode zijn aan de vrienden die mijn in de paardenwereld hebben ondergedompeld.
Tot slot wil ik allen nog bedanken voor deze mooie kans die mij werd geboden. Ik ben me er terdege van bewust dat het niet altijd makkelijk was om een groentje zoals ik mee te hebben. Ik heb ontzettend veel bijgeleerd en hopelijk tot gauw.
Sabine Angely Alias t’ groentje
