Antwerpse Trekruiters

EXAMEN WEEKEND… Wasda???
Ja, onze ventjes, Chris en Frank, organiseerden een weekend in het Nationaal park “De Meinweg”.
Een weekend met alles erop en eraan want alles moest pikkobello in orde zijn met als doel het behalen van het begeerde brevet van ‘begeleider’ en natuurlijk ook genieten en plezier maken.
Vrijdagavond, allé hop wij gepakt en gezakt op weg naar “de mein”! en ondanks alle werk- en filleleed toch, oef, goed op tijd in het Jägerhof nabij Herkenbosch.
Buk was er al (ja, mannen met pensioen staan blijkbaar te trappelen om aan het weekend te (mogen) beginnen!)
Start! De mannen halen paarden uit, spannen prachtige weikes af, parkeren vans en auto’s…
Ja, wahaddegedacht??? Miesje van Chris en Kris van Frank de keuken in.
Grapje, twas mijn eigen voorstel om nog een lekker spaghettike te serveren.
Ondertussen waren ook Tom en… “Jan de Examenman” aangekomen en geïnstalleerd.
Aperitiefje op het terras heerlijk in ‘t zonneke, de eerst momenten van genieten, babbelke, grappeke…
Terwijl ik ijverig de spaghetti verder bereidde kan ik mijn oren niet geloven!
Ne speech!?! Mijne Frank vroeg zowaar de aandacht en kreeg die ook!
Een gsm-prutsende Miesje werd meteen tot de orde geroepen!
Frank: ”Dit trainingsweekend wordt toch anders dan anders…
een gedisciplineerd weekend, spannend en zwaar, vol uitdagingen, beproevingen, durf …
waarbij ook ons uithoudingsvermogen op de proef gesteld zal worden!”
Frank stelde natuurlijk ook de “begeleider-gidsen in spé” voor:
Chris: de paardentrainer die al vele tochten gidste en ook training geeft aan ATR leden…speelde ook mee in een film: “The horsewhisperer who became mummified”.
Hoofdzakelijk opgenomen in een plaatselijk Pools ziekenhuis. Dus Chris, een zeer ervaren en gedreven “horseman”.
Frank: ook paardentrainer, gedragscorrecties… geeft al jaren privé les (dus ook ruitercorrecties)
gidst af en toe ook tochten bij ATR…
Frank: ”Beiden hebben ook een legeropleiding gehad bij de “Special Forces” te paard...
en daar wij ook af en toe met de Turbo’s meerijden hebben we in die aard ons trainingsweekend opgesteld. Hier in de buurt is er ook een militair domein met een speciaal oefenterrein met steile hellingen, vaste hindernissen. En we kregen uitzonderlijke toelating dit terrein te mogen gebruiken. Een buitenkans dus. Morgenvroeg eerst testrit waarbij gecheckt zal worden wat je paard en jij zelf aankunnen. Op die parameters gaan we dan onze training trachten aan te passen.”
“ZIJN ER NOG VRAGEN???”
Stilte in de zaal!!! Ik hield mijn adem in, hier wist ik echt niks van…
Mompelend kwamen de reacties los… “Mijn paard springt ni echt…” “Vaste hindernissen???”
“Ik kwammekik hier voor e weekendje ontspanning, bibberbibberbibber….” (ikke dus)
De spanning ging mijn lekkere spaghettisaus verzuren!!! Ik voelde het!!!
En toen sprak Frank:
“Mannen, da was een toneeltje, een grappeke, het is dus NIET waar! (ps Miesje zat mee in het komplot). We maken een veilige, rustige tocht in een héél mooie omgeving, hierover geeft Chris meer uitleg.” Het ijs was gebroken, de sfeer zat er nu goed in… wacht maar Frank, wij zullen je ook wel eens liggen hebben! Was de spaghetti lekker? Wel hij was zwart-wit en de saus??? Ja, je had maar mee moeten gaan hé!
Chris overliep het zorgvuldig opgestelde programma met bijhorende dito timing:
van paarden voeren, ontbijt, opzadelen, vertrek, tussenstoppen… aankomst.
Daarbij eveneens de lengte van de ritten, tussenstops… jaja, ook dat moet in orde zijn!

Nu gaf Chris ons meer uitleg over de omgeving en de tochten.
Aha, we verblijven hier in het, sinds 1990, erkende nationale park: “De meinweg”, vlakbij Roermond en Roerdalen. Zomaar even 1800ha groot in het Duits-Nederlands grenspark Maas-Schwalm-Nette.
{Op mijn nog niet gestelde vraag: ‘Waarom noemt dat nu toch “De Meinweg”, deze Mijnweg? Bv een weg tussen de mijnen zeker? Kreeg ik nu een totaal onverwacht antwoord}
“Mein” komt van het Oudnederlandse woord “gemeynte” dat “gemeenschappelijk” betekent en dateert van de eerste nederzettingen uit de middeleeuwen!
Begin vorige eeuw werden proefboringen naar steenkool gedaan maar ontginningen zijn er nooit gebeurt. {Mijn “mijn”-gedachten zijn er dus aan voor de moeite! }
Eind 19e eeuw werd hier de spoorweg: “de IJzeren Rijn” aangelegd, die in 1994 deels terug afgebroken werd.
{Nu, na dit weekend, versta ik ook waarom de Nederlanders niet staan de springen om deze spoorlijn opnieuw aan te leggen!}
Nu was Chris niet meer te stoppen, en voegde toe dat er in dit uniek natuurgebied wilde zwijnen een vrij leefgebied hebben en dat er ook nog verwilderde paarden vrij rondtrekken. Die hebben we op deze tocht niet gezien. Maar wel een vos die ons van ver bleef aanstaren. Ik voelde hem denken:
“Weer zo een troep tweevoeters die hun eigen benen niet wil gebruiken!”
Chris en Frank wisten nog meer interessante weetjes over het terrassenlandschap over vennen,
reptielen en ja hoor… er zat ook nog een addertje onder het gras.
Adders, een bedreigde reptielensoort die hier nog wel voorkomt, maar steeds zeldzamer wordt.

Prijsvraag: waar of niet waar???
Een inwoner uit de buurt had, ondanks dat dit ten strengste verboden is, voor de aanleg van zijn tuin heideplanten uitgegraven op De Meinweg. Telkens hij de planten besproeide hoorde hij een klakkend geluid uit één van de planten komen.Hij kijkt maar vindt niets. Hij vertelt over zijn grappig klakkende heideplant aan zijn vrienden. Ze komen allen kijken en horen, en één van hen, een reptielenkenner, herkent meteen het geluid van een adder.Tussen de wortels vindt hij inderdaad een addervrouwtje dat onder de struik overwinterd heeft en nu haar eieren bewaakt. Telkens het dier verstoord werd, bij het water geven dus, maakte het een klakkend geluid om belagers af te schrikken. Samen hebben de mannen de heidestruiken voorzichtig teruggezet.

We werden meteen gerustgesteld dat een adderbeet niet echt dodelijk is maar wel pijnlijk langzaam geneest. Even controleren, onze mannen hadden alle nodige telefoonnummers van anti-gifcentra op zak en ook de noodnummers van dokters, hulpdiensten, polite… ja, ook dat moet een begeleider-gids allemaal voorzien!
Na een goeie nachtrust, hoewel?!?, de “puurnatuur” wekkers waren er voor sommigen te veel aan, nietwaar Jan! Ja, knappe pronk-en-lustige pauwen wilden het graag van ‘s morgens héél vroeg doen!
Maar Mies’ knapperig verse broodjes, lekker warm, vers uit de oven en verse koffie smaakten héérlijk.
Kunnen we vertrekken? Ik moet natuurlijk nog eens eerst…
Ons mannen controleren nog even de paarden, hoeven en de opzadeling.
Ik hoorde Jan mompelen “dat is 10 minuten te laat!” maar gelukkig zaten we nog binnen het academisch kwartiertje. Eindelijk ontspannen genieten van niks dan toffe natuur, een babbeltje onderweg…
Zoals het hoort werden alle nodige tekens gebruikt voor stop, draf, achtereen, per twee…
Chris, gids van de dag op kop en Frank als begeleider sloot de rij.
Langs afwisselend landschap van bossen tot heide en vennen, bereikten we na een 20km onze middagstop en vanop het terras konden we onze rustende paarden eens goed bewonderen.
Ja, gek hé, maar zelfs bij een lekkere hap kan dit paardenvolk over niks anders praten!
Na de nodige emmers water konden ook onze paarden er weer tegen aan.
Weer een toffe rit, stap, draf, galop.. alles met steeds mooie en veranderende uitzichten maar steeds, kilometers lang, geen straat, geen auto, geen lawaai of drukte… zàààààlig!

Terug op ’t Jägerhof hebben de mannen de paardjes verzorgd, en wij onszelf!
Dat nu juist het paard van onze hoefsmid van dienst, de Frank, een ijzer moest verliezen…Of was het expres? Zo kon hij zijn tof pakketje hoefsmederijgerief eens uitpakken.
Ja, ook te paard heeft een gids of begeleider dat bij, om zo nodig, eerste hulp bij hoefproblemen uit te voeren. Spreekt vanzelf dat ook voor de ruiters de nodige EHBO-artikelen aanwezig zijn, alles verdeeld op onze paarden.
Eens opgeknapt, en na enkele aperitiefkes op ons zonnig terras, op naar de Chinees! Ja, en werkelijk de moeite waard! Voor een democratische prijs is er Chinees buffet à volonté tot en met het dessertenbuffet toe!

Terug op ons buitenverblijf, ontpopte Buk zich bij een fris pintje nog tot moppentapper…
Tom moest daar zeker niet voor onderdoen. Van teen kwam tander, Jan strooide er nog wat verrassende verhalen en leuke anekdotes tussendoor… ja Jan, ik denk dat je nog vele keren mee moet gaan want jij hebt van ons allen vast en zeker meeste trektochten gemaakt met bijhordende verhalen.
Slapen… de pauwen…. weer lekker ontbijt met weer lekker warme pistolékes…
Deze keer verlekkerde Chris ons nog met vers gebakken spek met eieren.
We reden met de van naar ons nieuwe vertrekpunt: “het Venhof”.
Van daaruit maakten we weer een heerlijke tocht, nu Frank voorop als gids, met de kaart in de hand trekt hij de groep met zich mee met Chris achteraan. Ook nu weer: een kleine blik tussen die twee en ze wisten wat er bedoeld werd.
Zo werden, net als de eerste rijdag poortjes, naast de wildroosters, netjes open en weer toe gedaan en
aan de zeldzame oversteken kwam de begeleider steeds mee vooraan het verkeer regelen en dit steeds en alles onder het alziend oog van “Jan, de examenman”. Als er al eens iets vergeten werd vloog Jan’s blik als een lopend vuur over onze hoofden naar begeleider of gids van de dag die daar dan onmiddellijk op inspeelde.
Onderweg wel regen maar op de middagstop konden we in een waterzonneke toch op het terras genieten van de specialiteit van de streek: “Spargel” ofte lekkere asperges op alle mogelijke bereidingswijzen! Niet alleen voor’ t lekker eten, maar’ t is gewoon een gezellige stopplaats, met een reusachtige boombalk om de paarden vast te zetten en bomengroepen waartussen je de nodige touwen kunt spannen. Oooooo plots werd ons waterzonneke verstopt achter een donkergrijze zwartkleurende wolkenmassa!
In sneltempo inpakken en wegwezen en binnen enkele seconden zat iedereen “ingepakt” op zijn paard. Zo konden we tenminste nog droog opstappen. Even later konden we onze regenkleding goed uittesten. Toch bleven onze mannen zich goed bewust van hun taak en verantwoordelijkheden.
En, dat beetje nat kon ons niet tegenhouden om toch weer volop te genieten van een nu opgefriste natuur en een blinkend landschap.
Geloof het of niet, we stapten af op onze eindhalte “Venhof” en ‘t was gedaan met regenen. Konden we nog netjes droog onze paardjes op de van zetten met een lekkere hap hooi, voeder of wat wortels. Nu en straks ook nog lekker fris water.
Nog even napraten en ja… Jan kwam met het verlossende vonnis: “geslaagd !! “
’t was onze mannen gelukt! Uiteraard zouden ze later nog meer uitleg en commentaar krijgen.
Want je leert toch pas bij als je uit je “fouten” kan leren!
Chris en Frank trakteerden ons nog op een héérlijke afsluiter en ja toen kwam er da varken mé ne….

Ik zou echt nog véél meer kunnen vertellen… maar… had je maar mee moeten gaan hé.
In elk geval, als je zin hebt om deze stap, begeleider-gids, ook te wagen: Gewoon doen!!!
En vergeet dan vooral niet ons Miesje, Chris, Tom, Buk, Frank, Kris en zéker niet Jan de … mee te vragen!
Wij vonden het een super tof weekend. In dat domein kun je nog massa’s tochten plannen!
Vraag maar aan Jan, onderweg heeft hij ons nog heel wat toffe tips en trekmogelijkheden gegeven.
Ook nog veel meer goede logeer en vertrekadressen…
Zélfs een tof kronkelpad/indianenpad met jawel! Een vast hindernissenparcours! Dat is voor volgende keer!!!
Hé Jan en alleman, bedankt, t was tof!

Kris.

Het goede adres : Jägerhof, Meinweg 224 te 6075 NA Herkenbosch (NL).

Rustig en gezellige locatie; met blokhutten en appartementjes; grote eetkeuken, wel alles zelf meebrengen of uit eten gaan; in het hoofdgebouw, naast de stallen, is er ook een zeer grote, goed verluchte zadelkamer.